De uitersten van Jamila Aitboubker lijken ook de uitersten van haar lichaam: ze draagt voetbalschoenen en een hoofddoek. Beiden passen bij haar. Het is dan ook geen tegenstelling, tussen haar voeten en haar hoofd, haar talent en passie voor voetbal en haar geloof. In beiden is ze uitgesproken en standvastig. Het enige voetballende meisje tussen de jongens op straat? De enige vrouw met hoofddoek in het damesteam? “Boeit mij wat, laat ze maar lullen...”
Toch verloopt het niet helemaal vlekkeloos tussen Jamila’s hoofd en voeten. Daar zitten haar knieën: een groot twistpunt met haar vader en misschien met meer mensen in de islamitische gemeenschap. De plek waar voetbalgekte en geloofsovertuiging botsen.
