Iedere winter vormen de meedogenloze ijsvlakten van Antarctica, het meest
onherbergzame gebied op aarde, het toneel voor een wonderbaarlijk schouwspel
dat al millennia lang jaarlijks terugkeert. Het is de reis van de Keizerpinguïns die en
masse hun relatief veilige leefgebied aan de oceaan verruilen voor de extreme
koude van de ijsvlakten waar geen ander leven te bekennen is. In één lange rij
marcheren de pinguïns, na een uitvoerige paringsdans, door de snijdende
sneeuwstormen, met als enige kompas hun instinct. Een barre tocht naar de
traditionele nestgebieden, die gepaard gaat met een kakofonie aan opgewonden
gezang van de pinguïnpaartjes, met als doel het leggen van slechts één ei om
vervolgens na enige weken zonder voeding weer terug te keren naar de visrijke
kustgebieden. De mannetjes blijven achter om zorg te dragen voor de eieren en de
uitgekomen kuikens en de wijfjes keren terug naar de zee om voedsel te halen.
Tegen de tijd dat de kuikens om eten vragen moeten de wijfjes terug zijn anders
zullen de pasgeboren pinguïns sterven. Eenmaal ter plaatse neemt de moeder de
zorg over haar jong weer over en gaat het mannetje op pad voor voedsel. Het
gevecht tegen de elementen en voedsel houdt aan tot de kuikens in staat zijn om
zelf zorg te dragen voor hun voeding en de eerste sprong in het koude water van de
oceaan wagen.
